Czy w rzepaku można wapnować pogłównie?
Rzepak ozimy jest jedną z upraw, w których wapń ma duże znaczenie nie tylko dla odczynu gleby, ale również dla samej rośliny. Jednocześnie temat pogłównego wapnowania budzi sporo pytań: czy po siewie nie jest już za późno, czy wapno można wysiać na rosnący rzepak i czy taki zabieg zastąpi pełne wapnowanie stanowiska?
Rzepak potrzebuje dużo wapnia
W praktyce rolniczej wapń (Ca) wciąż bywa postrzegany głównie przez pryzmat nawozu do regulacji odczynu gleby, a nie bezpośredniego składnika pokarmowego. To istotny błąd – zwłaszcza w intensywnej uprawie rzepaku ozimego. Rzepak jest rośliną o wyjątkowo wysokich wymaganiach pokarmowych, a wapń pełni w jego fizjologii funkcję budulcową, strukturalną oraz sygnałową. Bez odpowiedniego zaopatrzenia w ten pierwiastek wytworzenie wysokiego plonu nasion o optymalnej zawartości tłuszczu jest niemożliwe.
Dlaczego odczyn gleby to fundament plonowania zbóż i rzepaku?
Jak powszechnie wiadomo w praktyce rolniczej, żaden – nawet najlepszy – program nawożenia NPK nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, jeśli zignorujemy podstawowy parametr gleby, jakim jest jej odczyn. Zakwaszenie gleb w Polsce jest zjawiskiem ciągłym, wynikającym zarówno z warunków klimatyczno-glebowych (duży udział gleb lekkich), jak i intensywnego nawożenia nawozami azotowymi. Dla upraw ozimych, które przed wejściem w stan zimowego spoczynku muszą wykształcić silny system korzeniowy oraz odpowiedni pokrój, optymalne pH stanowiska stanowi krytyczny warunek sukcesu produkcyjnego.
Co daje wapnowanie gleby? Wpływ na strukturę, mikrobiologię i dostępność składników
W praktyce wapnowanie bywa postrzegane głównie jako sposób na podniesienie pH, jednak jego wpływ na funkcjonowanie gleby jest znacznie szerszy i obejmuje procesy fizyczne, chemiczne oraz biologiczne.

